in ,

Real | ความจริง Part 7

การใช้ชีวิตภายในวัด (Life at the temple)

thb-real-part-7-feature-image
BG Image by Unsplash.com Edited by The Haunted Bar

กลับมาต่อกับ ความจริง ตอนที่7

คุณซาวาดะนั้นได้อุทิศตนให้กับดินแดนแห่งพุทธศาสนาอันบริสุทธิ์แห่งนั้น, ที่นั่นจัดเป็นหนึ่งในเสาหลักแห่งพุทธศาสนาของญี่ปุ่น เธอพาผมไปที่วัดใหญ่ที่เป็นสาขาหลักเพื่อให้ผมได้ฝึกฝนเรียนรู้หลักธรรมทางพุทธศาสนา เธอบอกว่าสาเหตุที่เธอต้องการให้ผมฝึกฝนและเรียนรู้ธรรมมะนั้นก็เพื่อที่จะ “สร้างกรรมดี” และเรียนรู้เรื่องการ “อุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้กับเจ้าสิ่งนั้น” เพื่อที่จะได้ส่งเจ้าสิ่งนั้นให้ไปสู่สุขติได้เร็วขึ้น

วัดใหญ่นั้นตั้งอยู่บนยอดสูงของภูเขา ผมได้ยินมาว่าพื้นที่ทั้งภูเขานั้นถูกกล่าวขานกันว่าเป็นเขตพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ของทางศาสนาพุทธ และยังเป็นที่ๆพระจากทั่วทุกแห่งในญี่ปุ่นต่างก็มาที่นี่ เพื่อฝึกฝนธรรมะและฌานขั้นสูง

เมื่อพวกผมไปถึงที่นั่น ก็มีพระท่านหนึ่งออกมาต้อนรับพวกผม

เขานั้นสุภาพมาก นอกจากนี้เขายังให้เกียรติคุณซาวาดะเป็นอย่างมาก

หลังจากนั้นไม่นานพวกเราก็ถูกพาไปยังห้องโถงหลักเพื่อพบกับท่านเจ้าอาวาสของวัดแห่งนั้น แต่อย่างไรก็ตามผมกลับสังเกตุว่าเหล่าพระระดับสูงๆนั้น ต่างพูดกับคุณซาวาดะเหมือนกับว่าพวกเขานั้นต่างก็เคยเป็นลูกศิษย์ของคุณซาวาดะมาก่อน

ซึ่งผมเองก็มารู้ทีหลังว่าคุณซาวาดะนั้นเธอเองเคยถูกเสนอชื่อ ให้เป็นคนที่อยู่ในตำแหน่งอะไรสักอย่างที่เรียกได้ว่าสูงเลยทีเดียว แต่ว่าเธอเองนั้นก็ได้ทำการปฏิเสธไป ซึ่งความรู้ความสามารถของเธอนั้นต้องเรียกได้เลยว่า เธอนั้นอาจจะเป็นแม่ชีที่มีวิชาแก่กล้าที่สุดภายในวัดแห่งนี้เลยก็ว่าได้

แล้วผมเองก็ต้องขอบคุณ คุณซาวาดะด้วยเพราะด้วยตำแหน่งของเธอเองนั้นทำให้ผู้คนที่นั่นต่างก็ให้การดูและผมเป็นอย่างดี…

เมื่อการฝึกฝนได้เริ่มต้นขึ้น ผมเองก็ได้พบกับคนอื่นๆที่มาที่วัดนี้ด้วยเหตุผลที่คล้ายๆกันกับผม

ผมได้พบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่สุดท้ายแล้วเธอตัดสินใจที่จะอาศัย และฝึกฝนตัวเองอยู่ที่วัดซึ่งสาเหตุที่เธอตัดสินใจแบบนั้นก็เพราะ ตัวของเธอได้ถูกคำสาปของวิญญาณอันอาฆาตพยายาทของงูบางอย่างคอยทำอันตรายเธอมาตลอด 40ปี

นอกจากนี้ก็ยังมีลูกหลานที่เป็นทายาทคนสุดท้ายของตระกูลซามูไรที่มีชื่อเสียงท่านหนึ่ง ตัวของเขาเองนั้นต้องสูญเสียครอบครัวรวมไปถึงทรัพย์สมบัติต่างๆที่เขามี เพราะครอบครัวและญาติพี่น้องของเขานั้นโดนคำสาปบางอย่างที่เกิดขึ้น จากฝีมือของบรรพบุรุษของพวกเขาที่ได้ทำการฆ่าฟันผู้คนอย่างไร้ความปราณีเป็นจำนวนมาก

ผมเองไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามีผู้คนจำนวนมากที่ต้องทุกทรมานจากเรื่องพวกนี้ เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับพวกเขาบางเรื่องนั้น เมื่อผมได้ฟังผมเองก็รู้สึกเจ็บปวดและเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเขา จนผมลองย้อนมองกลับมาที่ตัวผมเอง ผมกลับรู้สึกว่าตัวผมเองนั้นก็ยังโชคดีมากกว่าพวกเขาซะด้วยซ้ำ

ถึงแม้ว่าผมเองจะยังรู้สึกได้ว่า “ มัน “ ยังคงอยู่ใกล้ๆผม และบางครั้งมันก็ทำให้ผมรู้สึกกลัวบ้างเป็นบางที แต่ทว่าการใช้ชีวิตอยู่ภายในวัดแห่งนั้นมันทำให้ความกลัวของผมนั้นลดลงไปมาก และด้วยการฝึกฝนของผมมันช่วยให้จิตใจของผมนั้นเข้มแข็งขึ้นมาก

หนึ่งเดือนต่อมา คุณซาวาดะเองก็ได้แวะมาเยี่ยมผมอีกครั้ง

คุณซาวาดะ: “เป็นอย่างไรบ้างโคตะ, ตอนนี้เธอดูดีขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะเลยนะ”

ผม: “ขอบคุณครับคุณซาวาดะ”

คุณซาวาดะ: “เธอยังคงเห็น “มัน” อยู่บ้างหรือเปล่า?”

ผม: “ไม่เลยครับ… ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตอนนี้มันได้ไปสู่สุขติแล้วหรือยัง หรือว่ามันอาจจะเข้ามาในบริเวณนี้ไม่ได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ เพราะที่นี้คือวัดใหญ่ที่ซึ่งเต็มไปด้วยสิ่งศักดิ์สิทธิ์มากมาย”

คุณซาวาดะ: “โอ้ไม่ต้องห่วงหรอก มันเข้ามาได้อยู่แล้วละ”

ในตอนนั้นผมแอบหน้าชาเล็กน้อย

คุณซาวาดะ: “โอ้ขอโทษด้วยนะจะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอกลัวนะ”

คุณซาวาดะ: “โคตะ, เธอรู้ไหมมีคนมากมายต่างก็มีปัญหาหรือต้องเจอกับเรื่องที่พวกเขาต้องทนทุกข์ทรมานอยู่กับมัน หน้าที่ของฉันก็แค่ช่วยเหลือพวกเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ก็เท่านั้นเอง”

(น่าแปลกที่ผมนั้นรู้สึกว่า สิ่งที่คุณซาวาดะพูดนั้นเหมือนกับเธอจะบอกกับผมว่า “มัน” เองก็คือหนึ่งในคนเหล่านั้นที่เธอคอยช่วยเหลือด้วย..)

คุณซาวาดะ: “โคตะ, ฉันคิดว่าเธอเองควรจะอยู่ที่นี่อีกซักพักใหญ่ๆนะ มันเป็นโอกาสที่ดีที่เธอได้มาอยู่ที่นี่นะ”

ผมตัดสินใจที่ทำตามที่คุณซาวาดะแนะนำ ซึ่งในตอนนั้นเองผมเองก็ยังไม่ได้เข้าใจในอะไรหลายๆอย่าง แต่ผมนั้นคิดว่านั่นคงเป็นโอกาสที่ดีที่ผมจะได้ฝึกฝนเรียนรู้เพิ่มเติม นอกจากนั้นผมเองก็ชอบความรู้สึกของเวลาที่ค่อยๆผ่านไปอย่างช้าๆภายในวัดแห่งนี้ มันทำให้ผมรู้สึกดีมากๆ

ผมอยู่ฝึกฝนภายในวัดนั้นต่ออีกเป็นเวลา 2เดือนเต็มๆ แต่แล้วจู่ๆผมเองก็เกิดนึกถึงการใช้ชีวิตแบบเมื่อก่อนก่อนที่ผมจะย้ายมาอาศัยอยู่วัดแห่งนี้…

ผมได้แจ้งกับคุณซาวาดะรวมไปถึงพระอีกหลายๆท่านที่คอยช่วยดูแลผมภายในวัดแห่งนั้นว่า ผมต้องการที่จะกลับไปใช้ชีวิตตามปกติ และวันที่ผมเตรียมตัวที่กำลังจะออกจากวัดนั้นคุณซาวาดะก็ได้มาส่งผมด้วย ระหว่างนั้นผมก็เตรียมตัวแพ็คของเตรียมตัวที่จะกลับบ้าน รวมไปถึงขอบคุณเหล่าพระทั้งหลายที่คอยดูแลผมมาตลอด 3เดือนเต็มๆ

ในขณะที่ผมกำลังจะออกจากวัดนั้น ผมสังเกตุเห็นคุณซาวาดะมายืนอยู่ข้างหลังผม

เธอมองมาที่ผมด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนเหมือนกับทุกครั้งที่ผมเจอเธอ และจู่ๆเธอก็พูดกับผมเบาๆว่า

คุณซาวาดะ: “โคตะ, เธอไม่คิดว่าจะเปลี่ยนใจหรือว่าอยากจะอยู่ที่วัดนี้ต่อเพื่อฝึกฝนให้นานกว่านี้อีกหน่อยหรือ? หรือไม่ก็ลองเป็นพระเต็มตัวไปเลย?”

ในตอนนั้นผมคิดว่าเธอพยายาที่จะชมผม ผมคิดว่าเธอคงจะได้ยินคำชมมาจากพระท่านอื่นๆ เกี่ยวกับการที่ผมประพฤติตัวดีตลอดในขณะที่ผมอาศัยอยู่ในวัดแห่งนั้นแน่ๆ ผมรู้สึกเขิลเล็กน้อยแล้วก็ตอบเธอด้วยความถ่อมตัวกลับไปว่า

ผม: “ ผมรู้สึกดีใจนะครับที่คุณซาวาดะพูดแบบนั้น แต่ผมคิดว่าผมคงไม่สามารถใช้ชีวิตแบบพระทั้งหลายแบบนั้นได้แน่ๆ พวกเขาสุดยอดไปเลยนะครับ ”

คุณซาวาดะ: “ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ฉันแค่รู้สึกว่าเธอยังออกจากวัดไม่ได้นะ ”

ผม: “ว่าอะไรนะครับ?”

คุณซาวาดะ: “ก็มันยังไม่ได้ไปไหน มันยังอยู่ที่นี่นะสิ”

ผมรู้สึกกระอักกระอ่วมขึ้นมาทันทีหลังจากที่ได้ยินสิ่งที่คุณซาวาดะพูด ตัวผมเองแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ผมได้ยินเลย

ผมใช้เวลาเพิ่มอีก2เดือนในวัดแห่งนั้น ถ้ารวมทั้งหมดก็เป็นเวลาถึง5เดือน แต่ในที่สุดคุณซาวาดะก็คงเห็นว่าสีหน้าผมเริ่มจะไม่สู้ดีเธอจึงพยายามพูดกับผมอีกทีว่า

คุณซาวาดะ: “ เอาละไม่เป็นไร ฉันคิดว่าเธอพร้อมที่จะกลับบ้านแล้วละ แต่ว่าสัญญากับฉันนะว่าเธอจะกลับมาที่นี่ทุกๆเดือนเพื่ออยู่บำเพ็ญเพียรอยู่ที่วัดนี้บ้าง เพราะว่าฉันเองก็บอกไม่ได้เต็มปากว่ามันนั้นได้ไปสู่สุขติแล้วหรือว่ามันเพียงแค่อาจจะหลบอยู่ก็เป็นได้ ”

.

.

.

จบตอนที่ 7

เรื่องราวของ ความจริง ในตอนหน้าจะเป็นยังไงนั้นรอติดตามได้ถายในอาทิตย์หน้า กับตอนที่ 8 การเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง (Starting a life again)

What do you think?

Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Loading…

0
thb-real-part-6-feature-image

Real | ความจริง Part 6

thb-real-part-8-feature-image

Real | ความจริง Part 8