in ,

Real | ความจริง Part 1

The beginning

thb-real-part-1-feature-image
BG Image by Unsplash.com Edited by The Haunted Bar

เรื่องเล่าเรื่องนี้เป็นหนึ่งในเรื่องที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยอ่านเรื่องสยองขวัญมา  ( แอดมิน )

Prologue

เมื่อคุณถูกบางอย่างเข้าสิง หรือ พยายามติดตามคุณไปทุกที่สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นอาจไม่ใช่เรื่องตลกสำหรับคุณแน่ๆ จากประสบการณ์ของผมการทำพิธีไล่ผีหรือปัดรังควานเพียงครั้งสองครั้งอาจจะไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น…

สิ่งเหล่านั้นมันจะกลืนกินคุณอย่างช้าๆไปอย่างนานแสนนาน หรือถ้าเกิดโชคร้ายสุดๆก็อาจจะเป็นไปทั้งชั่วชีวิตของคุณเลยก็ได้

สำหรับตัวผมเองนั้น ผมใช้เวลาถึงสองปีครึ่ง…

แต่ว่าอย่าพึ่งเข้าใจผิด คิดว่าผมในตอนนี้จะปลอดภัยแล้วใช้ชีวิตได้ตามปกติเหมือนคนอื่นๆนะครับ

เพราะสำหรับผมเองก็ไม่ได้โชคดีไปกว่าคนอื่น…ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องร้ายๆที่เกิดขึ้นกับผมนั้นมันจะจบลงเมื่อไหร่…

และนี่ก็เป็นแค่คำเตือนจากผม

The Beginning

ในตอนนั้นตัวของผมมีอายุเพียงแค่ 23 ขวบ พึ่งจบจากมหาลัย และเริ่มต้นทำงานให้กับบริษัทเล็กๆแห่งหนึ่ง ผมมีเพื่อนสนิทตั้งแต่มหาลัยที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับผมชื่อว่าทาเคชิ เขามาจากทางภาคเหนือของญี่ปุ่น เป็นคนที่ช่างพูดช่างคุยและชอบเข้าสังคมเป็นที่สุด

พวกคุณเชื่อเรื่องเล่า หรือมีความเชื่อเกี่ยวกับพวกตำนานเมืองกันบ้างหรือเปล่าครับ?

หรือ บางท่านอาจจะเคยได้ยินคนพูดกันว่า “ นี่ๆถ้าทำ A แล้วจะเกิดเรื่อง B ขึ้น “

ยกตัวอย่างง่ายๆ เช่นตำนานเมือง Bloody Mary ของชาวอเมริกันเป็นต้น

ไอ้เรื่องพวกนั้นโดยส่วนมากมันก็มักจะเกิดจากข่าวลือ หรือเป็นแค่เรื่องที่แต่งขึ้น…

แต่ทว่าบางเรื่องนั้นมันก็เป็นเรื่องจริงเหมือนกัน

และเจ้าทาเคชินั้นมันก็เป็นคนที่ชื่นชอบในเรื่องลี้ลับ เรื่องเหนือธรรมชาติเหล่านี้เป็นอย่างมาก

จากที่ผมได้ยินทาเคชิมันเล่าเรื่องต่างๆให้ผมฟัง มันมักจะบอกว่าไอ้เรื่องเล่าหรือข่าวลือพวกนั้นที่คนมักจะพูดกัน มันยังมีบางสิ่งที่เป็นความลับที่ยังไม่ได้ถูกเปิดเผย และผู้คนส่วนมากก็ไม่รู้เกี่ยวกับเงื่อนไขหรือขั้นตอนลับบางอย่างที่ถ้าหากทำสำเร็จเรื่องราวความเชื่อหรือตำนานที่ผู้คนพูดถึงมันจะเกิดขึ้นจริงๆ

สำหรับตัวผมเอง ผมไม่เคยคิดที่จะลองทำ “พิธี” หรือพยายามทำตามเงื่อนไขให้ครบตามที่มันบอกเลย แต่ว่ามันก็มีแค่ครั้งเดียวที่ผมเองได้พลาดทำตามที่มันบอกโดยไม่ได้ตั้งใจ…

ย้อนไปตอนนั้นมันเป็นช่วงที่ผมเรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับผมแล้วจนบางทีมันก็ให้ทำผมลืมตัวไปบ้าง

งานที่ผมทำในตอนนั้นค่าตอบแทนสำหรับเด็กจบใหม่อย่างผมในตอนนั้นเรียกได้ว่าสูงมากๆจนมันสามารถทำให้ผมสามารถซื้อรถ ซื้ออพาร์ทเม้นท์เป็นของตัวเองได้ในเวลาอันสั้นจริงๆ

ทุกๆเสาร์อาทิตย์พวกเรามักจะออกไปเที่ยวข้างนอก นัดเจอสาวๆไปนั่งกินเหล้าจนเมามาย จนกลายเป็นเหมือนวิถีชีวิตไปแล้ว จนในที่สุดเรื่องมันก็มาหาผมจนได้ และในตอนนั้นด้วยความที่ผมประมาทเลินเล่อทำให้ผมไม่ได้คิดอะไร…

เมื่อเดือนสิงหาคมในตอนนั้น ผมกับทาเคชิได้เกิดความคึกคะนองอยากลองของก็เลยตัดสินใจว่าเราจะไปเที่ยวชมบ้านร้างที่เค้าลือกันว่าเฮี้ยน ซึ่งตอนที่อยู่ที่นั่นมันก็มีหลายครั้งที่ผมเองก็รู้สึกขนลุกรวมไปถึงรู้สึกว่าเหมือนกับมีคนจ้องมองผมอยู่แต่ก็ไม่ได้เกิดอะไรร้ายแรงขึ้น จากนั้นพวกเราก็ตัดสินใจแยกย้ายกันกลับบ้าน

 

สามวันต่อมา

ที่ออฟฟิตของผมดันมีกฎที่ไม่ได้ถูกระบุไว้ อันที่จริงต้องบอกว่ามันเป็นวัฒนธรรมองค์กรที่บริษัทผมมี นั่นก็คือ ห้ามกลับบ้านก่อนเจ้านาย นั่นหมายความว่าเกือบทุกๆวันนั้นผมจะต้องอยู่ทำงานจนดึกนั่นเอง

วันหนึ่งผมกลับถึงบ้านด้วยความเหนื่อยล้า… (เล่ามาถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่เข้าใจว่า ทำไมในตอนนั้นผมถึงได้ตัดสินใจทำสิ่งบ้าๆนั่นลงไป)

ผมเหลือบไปเห็นกระจกที่ติดไว้ตรงห้องโถงในอพาร์ทเม้นท์ จู่ๆผมก็เกิดอยากลองทำ “ พิธีอัญเชิญ ” ที่เจ้าทาเคชิเพื่อนของผมมันเคยเล่าให้ฟังเล่นๆสนุกๆดู

มันบอกว่า “ ถ้าแกลองทำท่า XX  (เป็นท่าที่คล้ายกับก้มโค้งคำนับ) ต่อหน้ากระจก จากนั้นให้มองไปทางขวามือของแก, $%# จะมา ”

คือมันไม่ใช่ว่าผมอยากจะลองทำจริงๆนะครับ

มันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบจริงๆ เหมือนกับจู่ๆไอ้ความคิดบ้าๆนี่มันก็ผุดขึ้นมาในหัวและผมก็ทำไปตามความคิดนั่น

“ เฮอะ..เป็นไปไม่ได้หรอกที่มันจะมีไอ้นั่น $%# โผล่มา….เฮือกกกกกกกกกกก !!  ”

ผมพูดแบบเย้ยฉันซึ่งยังไม่ทันสิ้นเสียงผมถึงกับตกใจยืนตัวแข็ง เมื่อผมมองไปทางขวาของผมผ่านทางกระจก

ผมสังเกตุเห็นอะไรบางอย่างอยู่ตรงกลางห้อง บางอย่างที่ไม่เคยอยู่ในห้องของผมมาก่อน

มันมีความสูงประมาณ 160เซนติเมตร มีผมปิดหน้าที่มีความยาวจากศรีษะไปจนถึงหลังซึ่งผมเองก็มองเห็นใบหน้าได้ไม่ชัดแต่เท่าที่ผมสังเกตุเห็นใบหน้าของมันถูกปิดบังไว้ด้วยยันต์เป็นจำนวนมาก

เนื้อตัวของมันห่อหุ้มด้วยเสื้อคลุมสีขาวคล้ายกับชุดกิโมโนที่ไว้ใส่เฉพาะคนที่ตายไปแล้วเท่านั้น

และยิ่งไปกว่านั้น…มันพยายามเคลื่อนตัวจากตรงกลางห้องเคลื่อนไปทางขวามือของผม !!

ในตอนนั้นหัวของผมนั้นไม่สามารถหาคำอธิบายใดๆให้กับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นต่อหน้าผมได้เลย ร่างกายของผมจู่ๆก็ไม่สามารถขยับตัวได้ ไม่แม้แต่จะอ้าปากตะโกนร้องด้วยความตกใจกลัว

ทันใดนั้นในหัวของผมก็เริ่มที่จะเข้าใจกับสถานการณ์ที่กำลังเกิดขี้นต่อหน้าผมได้อย่างรวดเร็วว่าผมกำลังเผชิญอยู่กับอะไร…

ในตอนนั้นทุกอย่างเงียบสงัดไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมาจากทั้งผมและไอ้เจ้าสิ่งนั้น ทุกอย่างมันเงียบมากราวกับว่าเวลานั้นได้ถูกหยุดลง เช่นเดียวกันกับความรู้สึกที่ว่าผมกับไอ้เจ้าสิ่งนั้นไม่ได้อยู่ในที่เดียวกัน

แต่ทว่าความจริง…ไอ้สิ่งที่ผมเห็นอยู่ต่อหน้าของผมนี้มันคือของจริง สิ่งที่ผมคิดว่ามันไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ตอนนี้มันได้เกิดขึ้นกับผมจริงๆแล้ว

แสงไฟในห้องของผมที่ถูกเปิดไว้ในตอนนั้นทำให้ผมเห็นมันได้อย่างชัดเจนซึ่งผมสังเกตุเห็นเหมือนกับมีเปลวไฟสีฟ้าลอยไปลอยมารอบๆตัวของมัน..

ผมรู้ว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้มันปรากฎตัวออกมาก แต่ทว่าในหัวของผมมันก็พยายามที่จะปฏิเสธที่จะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้าผมในตอนนี้

ตอนนั้นในหัวผมคิดอย่างเดียวเลยว่าผมจะต้องหนีออกไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด!!

ผมค่อยๆเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าของผมที่อยู่ที่พื้นขึ้นมาอย่างช้าๆและเริ่มที่จะก้าวถอยหลังออกจากตรงนั้นอย่างช้าๆเพื่อไปที่ประตูห้องของผมเอง

ในตอนนั้นไม่รู้ว่าเพราะอะไรผมถึงทำแบบนั้นแต่ผมพยายามจ้องมันอย่างไม่ละสายตาเพียงเพราะผมรู้สึกว่าถ้าเกิดผมละสายตาไปจากมันแม้แต่นิดเดียวผมอาจจะเป็นอันตรายถึงตายได้

ระหว่างที่ผมพยายามเดินออกไปยังประตูห้องได้ประมาณครึ่งทางจู่ๆไอ้เจ้าสิ่งนั้นมันก็เริ่มขยับตัวเล็กน้อย (จากทางซ้ายไปขวา) จากนั้นท่าทีของมันก็เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มันเริ่มที่จะกรีดร้องออกมาด้วยเสียงที่โหยหวน…

ต่อมาไม่นานผมมารู้สึกตัวอีกทีว่าผมได้พาตัวเองมายังร้านสะดวกซื้อใกล้ๆกับสถานีรถไฟโดยที่ตัวผมเองนั้นจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำว่าผมออกมาจากห้องของผมเองได้ยังไง แต่แปลกที่ในคืนนั้นผมกลับรู้สึกปลอดภัยมากที่ได้อยู่ท่ามกลางผู้คนข้างนอก

ผมจำได้ว่าในตอนที่ผมหนีออกมาจากห้องตอนนั้นผมได้ลืมล็อคประตูห้องของผมแต่ว่าผมกลัวมากที่จะกลับไปในคืนนั้นซึ่งสุดท้ายผมก็ตัดสินใจที่จะไปนั่งอยู่ที่ค่าเฟ่ที่เปิดตลอด24ชั่วโมงเพื่อรอให้ถึงเช้า…

What do you think?

Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Loading…

0
thb-auntie-kamiya-feature-image

คุณป้า คามิยะ

thb-real-part-2-feature-image

Real | ความจริง Part 2