in

สายฟ้า และ พายุฝน

The Thunderstorm

thb-the-thunderstorm-feature-image
Edited by The Haunted Bar Vector Image from イラストAC

พวกผมพึ่งย้ายมาอยู่ในเขตชนบทแห่งหนึ่งในจังหวัดฮอกไกโดหลังจากที่ได้ซื้อบ้านในแบบญี่ปุ่นดั้งเดิมจากคนในท้องที่ เพื่อหลีกหนีจากความวุ่นวายในเมืองรวมไปถึงความรู้สึกที่ไม่ดีหลังจากที่ผมพึ่งได้ทำการหย่ากับภรรยาของผมไป…

ด้วยบรรยากาศที่เงียบสงบ, ผู้คนที่เป็นมิตร และรายล้อมไปด้วยธรรมชาติรวมไปถึงทุ่งนาที่ทอดยาวสุดสายตา…ที่แห่งนี้ก็ดูจะเหมาะแก่การเริ่มต้นชีวิตใหม่ของผมและลูกชายวัยสี่ขวบของผม ซึ่งลูกชายของผมก็ชื่นชอบในบรรยากาศแบบนี้มากๆ เขาได้พบปะและมีเพื่อนใหม่ซึ่งเป็นเด็กๆแถวบ้านที่ผมอาศัยอยู่ในระยะเวลาไม่นาน

บ้านที่ผมซื้อนั้นก็เพียบพร้อมไปด้วยอุปกรณ์เครื่องไม้เครื่องมือสำหรับการทำนาและการเกษตร เพราะบ้านหลังนี้เคยเป็นของชาวนาในพื้นที่มาก่อนทำให้ผมมองเห็นโอกาสที่จะออกจากงานประจำแล้วหันมาทำอาชีพเกษตรกรแทน โชคดีที่เพื่อนบ้านของผมเองก็เป็นเกษตรกรเขามักจะให้คำแนะนำรวมไปถึงสอนผมในการทำเกษตรกรรมทุกครั้งเวลาที่เขาแวะมาเยี่ยมเป็นประจำ…

หลังจากผ่านไปได้ไม่นานพวกเราก็คุ้นเคยและปรับตัวกับวิถีชีวิตแบบใหม่นี้ได้เป็นอย่างดี จนย่างเข้าช่วงมิถุนายนฤดูฝนก็ได้มาถึง และในปีนี้ก็มีพายุเข้าเกือบทุกวัน ซึ่งผมเองก็ไม่เคยมีประสบการณ์ได้เห็นฟ้าผ่าในระยะที่ใกล้มากๆแบบนี้มาก่อนไม่เหมือนกับตอนที่ผมอาศัยอยู่ในโตเกียวที่วิวเหล่านี้มักจะถูกบดบังด้วยตึกสูงอยู่ตลอดเวลา

และทุกครั้งที่มีฟ้าแลบหรือฟ้าผ่าลูกชายของผมก็ชื่นชอบที่จะมองดูมันเวลาที่แสงนั้นลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา เขามักจะชอบกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจและสนุกสนานเวลาที่เห็นมัน…

อยู่มาวันหนึ่งได้เกิดพายุฝนถล่มหนักมากในคืนนั้นและเช้าวันถัดมาผมก็เห็นลูกชายของผมตื่นแต่เช้าพร้อมด้วยสีหน้าที่มีความสุขมากๆ และเขาก็ได้บอกกับผมว่า

“ พ่อๆ เมื่อคืนลูกเห็นฟ้าแลบตรงหน้าต่างด้วยละครับ ” เขาพูดด้วยความตื่นเต้น

และวันในถัดมาเข้าก็พูดกับผมแบบนี้เช่นกัน

“ ลูกต้องล้อพ่อเล่นแน่ๆ “ ผมบอกกับลูก “ ลูกอาจจะฝันไปก็ได้เพราะเมื่อคืนนั้นไม่ได้มีฝนหรือพายุ นะลูก ”

“ จริงหรือฮะ… ” ลูกชายของผมออกอาการผิดหวังเล็กน้อย ผมลูบหัวเขาแล้วก็พูดปลอบใจเขา “ ไม่ต้องห่วงนะลูกเดี๋ยวพายุฝนก็จะเข้ามาอีกเร็วๆนี้ ”

หลังจากวันนั้นเขาก็มักจะพูดถึงเรื่องที่เขานั่งดูฟ้าแลบฟ้าผ่าข้างนอกหน้าต่างเป็นประจำอย่างน้อยอาทิตย์ละครั้งสองครั้งซึ่งบางวันที่เขาบอกกับผมไม่ได้มีฝนตกหรือพายุเข้าเลยด้วยซ้ำ

จนวันหนึ่งหลังจากที่พวกเราทานมื้อเย็นเสร็จ จู่ๆลูกชายของผมพูดเรื่องนี้ขึ้นอีกและเขาก็ยังบอกอีกว่า

“ แต่ว่ายูยะกับทาโร่พวกเขาบอกกับผมว่าเขาเห็นฟ้าแลบเหมือนที่ผมเห็นทุกวันเลยนะครับ “

ยูยะ และทาโร เขาทั้งสองเป็นเด็กแถวบ้านที่ลูกของผมมักจะชอบเล่นกับพวกเขาเป็นประจำ และด้วยความที่ยูยะนั้นอายุ 5ขวบ ส่วนทาโร่นั้นอายุแค่ 3ขวบ ผมจึงคิดว่าเรื่องพวกนี้เป็นเหมือนเรื่องในจินตนาการที่เด็กๆอายุประมาณนี้มักจะชอบแต่งขึ้นมามันก็เลยทำให้ผมไม่ได้รู้สึกแปลกหรือคิดว่าเป็นเรื่องซีเรียสอะไรจนกระทั่ง

.

.

.

ทาโร่ได้หายตัวไป…!

เขาได้หายตัวไปก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้น ซึ่งในคืนก่อนที่เขาจะหายตัวไปแม่ของเขาได้เป็นคนพาเขาเข้านอนด้วยตัวเธอเอง เช้าวันรุ่งขึ้นทุกคนในหมู่บ้านต่างก็ช่วยกันตามหาตัวทาโร่แต่ก็ไม่มีใครพบทาโร่อีกเลยหลังจากคืนนั้น

ลูกชายของผมได้พูดกับผมว่า “ ทาโร่บอกกับผมตั้งสองสามครั้งว่าเขาเห็นสายฟ้าอยู่ในตู้เสื้อผ้าของเขา “

“ สายฟ้า ได้จับตัวเขาไป “

“ มีสัตว์ประหลาดที่มาพร้อมกับสายฟ้าจับตัวทาโร่ไปครับ “

ในคืนก่อนที่ทาโร่จะหายตัวไปนั้นได้เกิดฝนตกหนักมากๆ ผมคิดว่าลูกชายของผมอาจจะรู้สึกกลัวหลังจากที่เพื่อนของเขาได้หายตัวไปอย่างลึกลับ เขาก็เลยจินตนาการไปต่างๆนาๆตามประสาเด็กว่าสายฟ้าแลบฟ้าผ่าคือปีศาจที่มาลักพาตัวเด็กๆไป

ลูกชายของผมเริ่มมีอาการหวาดกลัวกับสายฟ้า ทุกๆครั้งที่มีฝนตกหรือพายุเข้าตอนกลางคืนเขามักจะเข้ามาที่ห้องเพื่อขอนอนด้วยทุกครั้ง ซึ่งในตอนนั้นผมมักจะเข้านอนดึกมากๆเนื่องจากพยายามเรียนรู้เรื่องการทำการเกษตร ซึ่งพอผ่านไปได้ประมาณสองสัปดาห์ผมเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพของลูกผมที่เขาต้องทนนอนหลับในขณะที่ไฟในห้องเปิดอยู่จนกระทั่งดึก ผมจึงพยายามเกลี้ยกล่อมให้เขากลับไปนอนที่ห้องของเขา

“ ลูกกลับไปนอนที่ห้องของลูกนะ ในบ้านเราไม่มีสัตว์ประหลาดที่ลูกกลัวอยู่หรอก เดี๋ยวพอจะอยู่เฝ้ายามให้เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีสัตว์ประหลาดจะมาทำร้ายลูกนะครับ ” ผมบอกกับลูกชายผม

ผ่านไปได้สัปดาห์ลูกชายของผมก็เลิกพูดเรื่องสายฟ้านี้ไปได้ซักพัก จนกระทั่งวันหนึ่งเขาเริ่มพูดถึงมันอีกหลังจากทานมื้อเช้ากัน

“ พ่อครับ ผมเห็นมันอีกแล้ว มีฟ้าแลบตรงหน้าต่างเมื่อคืนนี้ “

“ แน่นอนลูก เมื่อคืนนี้มีฝนตกหนักนะครับ ไม่ต้องห่วงนะลูก ลูกอยู่ในบ้าน สายฟ้า มันทำอะไรลูกไม่ได้หรอกนะครับ ” ผมพูดปลอบลูก

หลังจากนั้น 3วันต่อมา ยูยะก็ได้หายตัวไป

ครอบครัวของเขาเริ่มเกิดอาการกลัวและหวาดระแวง พวกเขาแน่ใจว่าพวกเขาได้ส่งลูกของพวกเขาเข้านอนด้วยตัวของพวกเขาเอง แต่ลูกของพวกเขาก็ได้หายตัวไปในเช้าวันรุ่งขึ้น และเมื่อคืนนั้นก็มีพายุฝนเช่นกัน…

ลูกชายของผมบอกกับผมว่า “ พ่อ สายฟ้า มันจับตัวยูยะไป มันมาที่ห้องของผมด้วยครับพ่อ “

ผมถามลูกชายของผมด้วยอาการตกใจ “ ลูกหมายความว่ายังไงมันมาที่ห้องของลูก !? ”

“ มันพยายามจะเข้ามาในห้องของผมครับพ่อ “

ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรืออะไรที่เป็นสาเหตุที่ทำให้เด็กๆหายตัวไปอย่างลึกลับ แต่ด้วยความที่ลูกชายของผมยังเด็กมากผมเองก็บอกไม่ได้ว่าการที่ลูกของผมบอกกับผมเกี่ยวกับเรื่องสายฟ้านี้ เกิดจากการที่เขากลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นหรือเปล่า

หลังจากที่เกิดเหตุการณ์เหล่านี้ขึ้นทุกๆคนก็พยายามปลอบผมแล้วก็พยายามรับปากกับว่าทุกอย่างจะต้องปลอดภัย ซึ่งสุดท้ายแล้วผมเองก็จะต้องปกป้องลูกของผมจากภัยอันตรายที่กำลังเกิดขึ้น และคำต่างๆเหล่านั้นที่ผมได้ยินก็ไม่ได้ช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย…

ผมพยายามทำตัวให้เหมือนปกติในเช้าวันนั้น ชงกาแฟ, ทานซีเรียล, และก็อ่านหนังสือพิมพ์ซึ่งผมก็ได้ไปเห็นหัวข้อข่าวในหน้าแรกที่พูดถึงฆาตรกรต่อเนื่องที่ชอบฆ่าเด็กพึ่งถูกจับกุมในเขตพื้นที่ๆผมอาศัยอยู่

ซึ่งชายคนนี้มักจะเลือกเหยื่อที่เป็นเด็กผู้ชายซะส่วนใหญ่ และมักจะชอบถ้ำมองรอบๆบ้านของเหยื่อรวมไปถึงถ่ายรูปพวกเด็กๆจากทางหน้าต่างโดยใช้แสงแฟลชในขณะที่พวกเด็กๆกำลังนอนหลับ ก่อนที่สุดท้ายจะทำการลักพาตัว…

ซึ่งทาโร่และยูยะก็เป็นเหยื่อในคืนนั้นศพของเด็กทั้งสองนั้นได้ถูกค้นพบในบ้านพักของฆาตกรรายนี้

ใจผมตกไปอยู่ที่ตาตุ่มทันทีหลังจากที่ได้พยายามปะติดปะต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด

ในตอนนั้นผมแค่คิดว่ามันเป็นแค่จินตนาการที่เด็กๆสร้างขึ้นมา ซึ่งเมื่อผมคิดย้อนกลับไปถึงเรื่องบางอย่างที่ผมได้ยินจากลูกของผมมันเป็นเรื่องที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินมาเลย…

เมื่อประมาณสัปดาห์ที่แล้วก่อนที่ฆาตรกรจะถูกจับ ลูกชายของผมมาหาผมในชุดนอนพร้อมกับพูดกับผมว่า

“ พ่อครับ พ่อพอจะเดาได้มั้ยว่าผมจะพูดอะไร? “

“ อะไรหรือลูก? “ ผมถามเขากลับ

“ ผมไม่เห็นฟ้าแลบหรือฟ้าผ่าตรงหน้าต่างอีกแล้ว!! ” เขาตอบซึ่งผมก็พูดเล่นกับเขากลับไป

“ อ่าว เจ้าสัตว์ประหลาดสายฟ้ามันตายแล้วหรือครับ? “ ลูกชายผมตอบกลับมาสั้นๆว่า

“ ไม่ครับ! มันอยู่ในตู้เสื้อผ้าผม !! ”

ผมคิดไม่ออกเลยว่าจะเกิดอะไรกับลูกของผมถ้าเกิดทางเจ้าหน้าที่ไม่จับกุมฆาตรกรรายนี้ได้ทันเวลา

.

.

.

What do you think?

Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Loading…

0
thb-kotoribako-feature-image-ch-4

Kotoribako – Chapter 4

thb-kotoribako-feature-image-ch-5

Kotoribako – Chapter 5