in ,

ฆาตรกรกับเด็กชายคนหนึ่ง

เมื่อลึกๆในจิตใจคนเราเรียกร้องสิ่งใดสิ่งหนึ่งมันก็มักจะดึงดูดอีกสิ่งให้มาเข้าเจอกัน…

thb-a-killer-and-a-child-feature-image
Edited by The Haunted Bar Vector Image from イラストAC Image from FreebieAC

ผมทำการฆ่าพ่อของผมและเมียน้อยของเขาลงด้วยมือของผมเอง

เนื้อตัวของผมเต็มไปด้วยเลือดที่เกิดจากมีดที่ใช้กระหน่ำแทงพวกเขา

ผมจำไม่ได้ว่าผมทำอะไรลงไปบ้าง

ภาพความทรงจำต่างๆมันช่างเลือนลาง…

ผมรีบวิ่งหนีจากจุดเกิดเหตุไปให้ไกลที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้

ตอนนั้นในมือของผมเองก็ยังคงกำมีดที่ได้แทงพวกเขาไว้แน่น

โชคดีที่ในตอนนั้นมันเป็นช่วงเวลากลางดึกจึงทำให้ไม่มีใครสังเกตุเห็นผม

ผมเห็นบ้านหลังหนึ่งที่ยังคงไฟตรงหน้าประตู้บ้านไว้ และเมื่อผมเข้าไปใกล้ๆผมสังเกตุเห็นว่าช่องรับจดหมายตรงประตูบ้านนั้นเต็มไปด้วยจดหมายที่ถูกยัดไว้จนแน่น

เป็นไปได้ว่าเจ้าของบ้านหลังนี้อาจจะไม่ได้อาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้มานานหลายวัน แถมโชคดีที่ประตูไม่ได้ล็อคไว้อีกต่างหาก ผมจึงรีบตัดสินใจเข้าไปหลบในบ้านหลังนี้

ผมเดินตรงจากห้องโถงทางเดินจากประตูบ้านตรงไปยังห้องนั่งเล่น

และเมื่อผมเปิดประตูเข้าไปยังห้องนั่งเล่นสถานการณ์ในตอนนั้นก็ทำเอาผมชะงักไปครู่หนึ่ง

สายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่ผม…

สิ่งที่อยู่ต่อหน้าในตอนนั้นคือเด็กชายอายุเพียงแค่ 5-6ขวบ เขานั่งอยู่ตรงโต๊ะคนเดียว

ด้วยความรู้สึกไม่ปลอดภัยผมรีบคว้าคอเสื้อพร้อมใช้มีดจี้ไปที่คอเด็กคนนั้นพร้อมกับถามเขาว่า

“ อย่าขยับนะ พ่อแม่ของเธออยู่ที่ไหน? ”

เด็กชาย ตัวน้อยคนนั้นตอบอย่างเงียบๆพร้อมทั้งไร้ซึ่งความกลัวใดๆ

“ ไม่มีใครอยู่ที่นี่ฮะ…  ”

ผมถามเขาต่อ

“แล้วพวกเขาจะกลับมาที่นี่ไหม?”

เด็กชายตัวน้อยๆตอบ

“ผมไม่คิดว่าพวกเขาจะกลับมานะฮะ…”
หลังจากนั้นเด็กชายคนนั้นก็พูดกับผมอย่างเป็นมิตรว่า

“ พี่ชายเนื้อตัวเลอะเทอะไปหมดเลย ผมว่าพี่ชายควรจะอาบน้ำล้างตัวนะฮะ พี่ชายสามารถใช้ห้องอาบน้ำที่นี่ได้นะครับ ”

ด้วยความที่ผมไม่ไว้ใจผมจึงพูดกับเขาว่า

“ แกวางแผนจะโทรหาตำรวจในขณะที่ฉันกำลังอาบน้ำใช่ไหมละ ”

“ ไม่ฮะพี่ชายไม่ต้องเป็นห่วงเดี๋ยวผมจะยืนรออยู่หน้าประตูห้องอาบน้ำรอก็ได้ถ้าหากพี่ชายไม่ไว้ใจผม ”

เด็กชายคนนั้นตอบ

ในตอนนั้นผมรู้สึกว่าเด็กคนนั้นไม่ได้พูดโกหกผมจึงตัดสินใจที่จะถอดเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดออก แล้วรีบล้างตัวล้างคราบเลือดออกจนหมด เด็กชายคนนั้นก็รักษาคำพูดด้วยการที่เขายืนรอผมอยู่ข้างหน้าห้องอาบน้ำ…

หลังจากที่ผมอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วออกมาจากห้องอาบน้ำ เด็กชาย ก็พูดกับผมว่า

“ พี่ชายผมว่าเรามาหาอะไรทานกันดีกว่า พี่ชายหิวใช่ไหม? พี่ชายอยากทานอะไร…ข้าวแกงกะหรี่หรือข้าวต้มดี? แต่ว่าของที่ผมมีมันเป็นอาหารสำเร็จรูปนะ หรือพี่ชายอยากให้ผมทำอย่างอื่นให้ทาน แต่ว่าตอนนี้ในบ้านนั้นไม่มีของกินเหลือซักเท่าไหร่… “

“ เอ่อ…งั้นขอเป็นข้าวต้มก็ได้ ขอบคุณนะ ”

เขาเตรียมอาหารให้ผมหลังจากนั้นพวกเราทั้งสองก็เริ่มทานอาหารกันที่โต๊ะทานข้าว

ต่อจากนั้นเขาก็ถามผม

“ พี่ชายอยากพักที่นี่ไหม? ผมนอนหลับข้างๆพี่ชายได้ไหม? เนี่ยๆมีผมมีตุ๊กตาหมีแล้วก็พี่ชาย พวกเรานอนด้วยกันเหมือนกับเราเป็นครอบได้ไหมครับ…นะๆๆๆ? “

หลังจากนั้น เด็กชายไม่รอช้าเขารีบวิ่งไปกางที่นอนปูที่พื้นพร้อมกับผ้าห่มเตรียมที่นอนสำหรับผมและเขาซึ่งตัวผมเองก็มีความรู้สึกแปลกลึกๆในใจ

เด็กชายคนนี้ท่าทางจะใช้ชีวิตเพียงลำพังมานานแล้วจู่ๆเขากลับแสดงท่าทีที่ต้องการผมซึ่งผมก็ไม่รู้ทำไมตัวของผมถึงรู้สึกใกล้ชิดกับเขาเป็นอย่างมาก

สุดท้ายตัวผมเองก็ตัดสินใจนอนลงข้างๆเขาแล้วผมเองก็เริ่มระบายความในใจของผมให้กับ เด็กชาย คนนั้นฟัง

“ ครอบครัวของฉันนั้นไม่เคยรักฉันเลยแม้แต่นิดเดียว พ่อของฉันแอบไปมีเมียน้อยแถมยังชอบทุบตีฉันกับแม่ฉันเป็นประจำ

จนสุดท้ายแม่ของฉันก็หย่ากับพ่อของฉันแล้วก็ทิ้งฉันไว้ให้อยู่กับพ่อตั้งแต่ฉันยังเล็กๆ อืม..ตอนนั้นฉันน่าจะอายุเท่าๆเธอนะ ”

” หลังจากนั้นพ่อของฉันก็ไม่ค่อยอยู่บ้าน เขามักจะทิ้งฉันไว้เพียงลำพัง และทุกๆครั้งที่เขากลับมาบ้านทีไรเขาก็มักจะทุบตีฉัน พร้อมทั้งคอยบอกเสมอกว่าฉันนั้นมันไร้ค่าแถมการที่มีฉันเข้ามาอยู่ในชีวิตของเขามันเป็นความผิดพลาดที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นกับเขา

ฉันเองก็จำไม่ได้ว่านานเท่าไหร่ที่ฉันต้องเจอกับเรื่องพวกนั้นแต่มันก็นานหลายปีจนฉันเองเริ่มที่จะหางานทำเลี้ยงดูตัวเองได้

และเมื่อไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมาจู่ๆเขาก็กลับมาบ้านพร้อมกับเมียน้อยของเขา หลังจากนั้นเขาทั้งสองก็เริ่มพูดไม่ดีกับฉันไม่ว่าจะเป็นพูดจาดูถูก, ดุด่าว่าฉันอย่างไม่มีเหตุผล, หรือแม้แต่พูดเหน็บแนมจิกกัดฉันตลอดเวลาไม่มีจบสิ้น เธอเชื่อไหมละ…

จนกระทั่งฉันเหลืออดกับการกระทำของพวกเขา ฉันจึงคว้ามีดแล้วก็จัดการฆ่าพวกเขาทิ้งซะ…

แต่ว่าฉันเองก็ไม่ได้อยากจะฆ่าพวกเขาจริงๆหรอกนะ และฉันเองก็ยังไม่เชื่อตัวเองเลยด้วยซ้ำว่าฉันทำสิ่งนี้ลงไปได้ยังไง?

เขาเป็นคนเดียวในครอบครัวของฉันที่เหลืออยู่แต่ฉันกลับฆ่าเขาเพียงเพราะเขาไม่รักฉัน…”

หลังจากนั้นผมก็เริ่มร้องไห้ด้วยความรู้สึกเสียใจในสิ่งที่ผมเองได้ทำลงไป

“ ฉันขอโทษเธอด้วยนะที่ก่อนหน้านั้นฉันเอามีดจี้ที่คอของเธอ ”

จู่ๆ เด็กชาย คนนั้นก็ยิ้มให้กับผมพร้อมทั้งพูดว่า

“พี่ชายเป็นเหมือนกับผมเลย”

“แม่ทิ้งผมไว้ที่นี่ผมไม่เคยรู้เลยด้วยซ้ำว่าพ่อของผมเป็นใครแต่เธออาศัยอยู่กับแฟนใหม่ของเธอในบ้านหลังนี้”
“ผมไม่คิดว่าพวกเขาจะกลับมาเลยเพราะพวกเขามักจะปล่อยผมทิ้งไว้ที่คนเดียวเป็นเวลาหลายวัน”

“ ผมไม่เคยมีความสุขเลย ผมเหงา ผมโดดเดี่ยว ผมเองยังเป็นแค่เด็ก ผมเองไม่สามารถออกไปจากบ้านหลังนี้แล้วใช้ชีวิตโดยลำพังได้ด้วยซ้ำ”

“แต่เมื่อผมโตขึ้นผมมีความฝันว่าผมเองอยากจะเปิดร้านอาหารเป็นของตัวเอง”

“พี่ชายจะมาลองกินอาหารที่ร้านของผมไหมฮะ?”

ผมตอบ, “แน่นอน”

เด็กชายพูดต่อ,

“ทุกๆครั้งที่ผมต้องอยู่คนเดียวในบ้านหลังนี้ ผมมักจะอยากให้ใครก็ได้มาเจอผม”

“และวันนี้สิ่งที่ผมเฝ้ารอมาตลอดก็เป็นจริง…พี่ชายได้เจอกับผมและในตอนนี้ผมไม่รู้สึกโดดเดี่ยวอีกแล้วผมไม่อยากให้ทุกอย่างมันจบลงเลย…”

หลังจากเด็กน้อยคนนั้นพูดจบตัวผมเองรู้สึกดีใจ… นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมได้เจอกับคนที่ต้องมาเผชิญกับสถานการณ์ที่เลวร้ายคล้ายกันกับผมรวมไปถึงคนที่เข้าใจความรู้สึกของผม

ผมแน่ใจว่าเด็กคนนั้นเองก็ต้องรู้สึกแบบเดียวกันกับผม

ผมกอดเด็กน้อยคนนี้ไว้แน่นเหมือนกับผมเป็นพ่อของเขาและพวกเราก็นอนหลับไปด้วยกัน

ในขณะที่พวกเรากำลังหลับทันใดนั้นเองผมเองต้องตื่นขึ้นมาเนื่องจากผมได้กลิ่นเหม็นอะไรบางอย่าง

ผมพยายามใช้มือปัดไปรอบๆเพื่อให้กลิ่นที่อยู่ตรงหน้าผมกระจายหายไปแล้วผมก็พยายามที่จะกลับไปนอนต่อ

แต่ทว่าผมกลับนอนไม่หลับอีกต่อไปเพราะกลิ่นเหม็นที่ผมได้กลิ่นนั้นมันเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ เป็นกลิ่นเหม็นเน่าที่น่าสะอิดสะเอียนมากๆ

ในตอนนั้นผมคิดว่ามันอาจจะเป็นกลิ่นหมักหมมที่มาจากถังขยะ ผมลุกขึ้นเพื่อพยายามหาต้นตอของกลิ่นเหม็นเน่าที่เกิดขึ้น

หลังจากนั้นเด็กชายก็ตื่นขึ้น”เฮ้…พี่ชายจะไปไหนนะ?กลับมานอนเถอะครับ”ผมไม่สนใจเขาและพยายามตามหาต้นตอของกลิ่นซึ่งเริ่มส่งกลิ่นรุงแรงขึ้นเรื่อยๆ

ผมเริ่มจะรู้แล้วว่าต้นตอของกลิ่นนั้นจริงๆแล้วมันมาจากหากอีกห้องที่อยู่ถัดไป

ผมเดินไปอยู่อยู่ตรงหน้าห้องนั้น ผมยิ่งมั่นใจมากๆว่าต้นตอของกลิ่นมันมาจากในห้องนี้แน่ๆ

ผมเอื้อมมือไปจับลูกบิดเพื่อเปิดประตูห้องจู่ๆเด็กน้อยคนนั้นก็ตะโกนขึ้นมา

“อย่าเปิดประตูนั่นนะ!!”

ผมไม่สนใจเสียงห้ามของเขา ผมตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปดูว่ามันมีอะไรอยู่ภายในห้องนั้น

และผมก็ได้เห็นตุ๊กตาหมีตัวใหญ่มากตั้งอยู่และใบหน้าของมันถูกกรีดเป็นรอยลึก ในห้องนั้นเต็มไปด้วยของเล่นที่ชำรุดและถูกทำลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระจายอยู่เต็มพื้นห้อง วอลเปเปอร์ในห้องก็ถูกกรีดเป็นรอยเสียหายเต็มไปหมด

นอกจากนี้…ในห้องนั้นยังมีถุงขยะที่เต็มไปด้วยขยะกองอยู่เต็มไปหมด สภาพในห้องนั้นมันเหมือนกับเกิดการต่อสู้กันอย่างรุนแรงมากๆในห้อง และตรงกลางของห้องนั้นมีที่นอนอยู่ซึ่งก็ดูเหมือนมีซากศพบางอย่างเน่าเปื่อยอยู่บนเตียงนั้น และเมื่อผมเข้าไปดูใกล้ผมก็พบว่าซากศพที่เน่าเปื่อยนั้นก็คือศพของเด็กชายที่ผมเจอในบ้านหลังนั้นนั่นเอง…

จากสภาพของศพที่ผมเห็นนั้นก็คาดการณ์ได้ว่าเขาพึ่งจะตายเมื่อไม่กี่วันก่อน และอายุของเด็กที่เสียชีวิตก็น่าจะอยู่ราวๆ 5-6ขวบนั่นเอง

ในตอนนั้นผมเข้าใจถึงสาเหตุที่เด็กคนนั้นเฝ้ารอให้ใครซักคนมาพบ และทำไมเขาถึงไม่อยากให้เรื่องทุกอย่างมันจบลงตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว ตัวผมเองก็รู้สึกได้เหมือนกันว่าเพราะว่าผมเองได้เจอกับเพื่อนที่เข้าใจในตัวผม เราทั้งคู่เข้าใจซึ่งกันและกัน…

ผมล้มนอนลงกับพื้นพร้อมกับร้องไห้หลังจากที่ได้รู้ความจริงทั้งหมด…

วันต่อมา

(เสียงจากช่องข่าวทางโทรทัศน์) “ชายคนนึกถูกจับกุมหลังจากทำฆาตรกรรมเหยื่อยสองรายเมื่อวานนี้…”

(เสียงผู้หญิงคุยกัน) “นี่ๆฉันได้ยินมาว่า ฆาตรกรนั้นกินอาหารข้างๆศพเด็กผู้ชายในบ้าน เธอเชื่อไหมละ?”

“แน่ละฉันเชื่อนะ ก็มันเป็นฆาตรกรโรคจิตนี่นา มันก็ไม่แปลกหรอกที่มันจะกล้าทำแบบนั้น!”

“อี๋…น่าขยะแขยง!!นี่แล้วรู้รึเปล่าว่าไอ้ฆาตรนั่นนะมันฆ่าพ่อกับเมียน้อยของมันโดยใช้มีดแทงไปตั้งหลายครั้ง! เพราะว่าพวกเขารังแกฆาตรกรคนนั้นตั้งแต่เขายังเป็นเด็กเลยนะ! !”

“อืม…นี่แล้วเธอรู้รึเปล่าว่าเด็กคนนั้นเองก็ถูกทิ้งแล้วปล่อยให้อดตายอยู่ตั้งหลายวันเลยนะ…!?”

“นี่มันสังคมแบบไหนที่เราอาศัยอยู่กันเนี่ย!?แล้วคนพวกนี้เป็นพวกโรคจิตแบบไหนกันเนี่ย!?ฉันละไม่เข้าใจ…”

.

.

.

จบ

What do you think?

Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Loading…

0
thb-kotoribako-feature-image-ch-6

Kotoribako – Chapter 6

thb-kotoribako-feature-image-ch-7

Kotoribako – Chapter 7